domingo 25 setembro 2016

Mapa de Galiza


Un gran mapa de Galiza
pintei con moita ilusión.
¡Un mapa de miña terra,
terra da miña nación!

A unha grandísima estrela
é Galiza semellante,
¡Estrela de moitas puntas
ou un luceiro xigante!

As puntas marcan os rumos
dos máis diversos roteiros
que seguen os emigrantes
deixando pobos baleiros.

Pintei os mares de mouro
e enchín de melancolías
¡o verde das carballeiras
e o tenro engado das rías!


E púxenlle aos nosos montes
o seu color natural:
¡Manzaneda, Pía Paxaro,
Serra do Faro e Xistral...!

Nas bisbarra debuxei
unha fonda soedá:
¡Bergantiños, o Caurel,
o Ribeiro, a Terra Chá...!

E cruzando a nosa Terra
tal unha banda, o Pai Miño.
¡Banda da nosa bandeira,
guía do noso destiño...!

As rúas do vento ceibe (1979)



sábado 24 setembro 2016

Cantiga pra andar pola Terra Chá (fragmento)

[...] Hei ir de Castro a Abadín e de Begonte a Cospeito
par ver como os labregos teñen que partir o peito.
Soio unha estrela por guía.

Irei de Outeiro a Vilalba e de Pol deica Xoibán
pra mirar como os labregos teñen que sudar o pan.
Soio unha estrela por guía.

Heime de chegar a Bonxe pra ver o barro cocer
dende o abrente do día ós pechos do anoitecer.
Soio unha estrela por guía.

Achegareime a Sistallo e Cospeito perguntar
polas lendas da Lagoa que acaban de desecar...
Soio unha estrela por guía.

Hei andar a Terra Chá sen esquecer un rincón,
¡ouh terra da miña alma, lume do meu corazón!
Non quero máis compañía:
¡soio unha estrela por guía!

Terra Chá (1954)

venres 23 setembro 2016

Égloga da fraga ouridourada

Hai que entrar na fraga humildemente,
co corazón limpísimo e con este
noso corpo mortal purificado,
pois sabemos que o Outono
só pode estar na fraga tal
como a imaxe habita no espello:
posuíndo o seu fondo tebregoso
de marabillada noite aluarada.
A fraga é a residencia dos deuses:
o seu espacio, intocábel e sagro,
non pode ser tripado impunemente:
aquel que se atreva a profanalo
maldito será entre os maldidos
e a sombra arrepiante do non ser
caerá sobor del calada e implacábel.

As lúcidas lúas do Outono (1988)

xoves 22 setembro 2016

A Saleta

Non sei como agradecer tanta tenrura,
tantos días usados en común,
tantas horas de plenitude,
tanta beleza que enterraches en min,
tanta luz gastada simplemente
en ollarme envellecer: oficio duro,
doente, fatal e inevitábel.
Eu só teño, para celebrar a túa
nidia e inmarcesíbel primavera,
esta melancolía señardosa
semellante, cecais, a unha camelia
e as palabras murchas e acedas
que intentan florecer nos meus poemas.

A luz resucitada (1984)

mércores 21 setembro 2016

Rosas

Sempre a rosa. Sempre:
a forma,
a cor,
o recendo,
a luz,
a perfección da rosa.
Prefiro a rosa vermella.
E amo a rosa branca
porque cando lle digo
simplemente: ROSA,
entorna os ollos,
trema
e ruborece.

A luz resucitada (1984)

martes 20 setembro 2016

Ode ao entusiasmo

En ocasións coma esta -VIII Lúas de Outono- estes versos acaen tan ben... 

O entusiasmo nace no escuro,
abala todo o noso ser,
conmóvenos, estremécenos,
remata por transvirarnos
e alucinarnos totalmente,
sae fora,
contaxia ao mundo,
faise incríbel caravel
que rebenta de luz
e de paixón. E remata
cegando incluso ao mesmo sol.

As lúcidas lúas do Outono (1988)


luns 19 setembro 2016

Vagalume

Meu pequeniño vagalume,
verme verde:
ti soio contra a noite
vas polos vieiros
co teu nada de luz,
humilde e verdadeira,
¡faísca dun ensoño,
a penas po de estrela!

A luz resucitada (1984)