sábado 03 decembro 2016

Dolmen de Dombate

O Dolmen de Dombate
é unha cunca boaca abaixo
gardadora
dos versos de Pondal.

O Dolmen de Dombate
está feito
con pedras funerarias
erguidas cara á vida
como un home de pé
ou un carballo.

O Dolmen de Dombate,
tan á medida humana,
¡tan pequeniño!

O Dolmen de Dombate
é mao e colo tenro
para que nel se refuxie
o home cos seus medos
e os seus soños.

O Dolmen de Dombate
é o espacio xusto
para ollar pasar a vida
e agardar,
silandeiros e envisos,
a chegada da morte.

Versos do lume e do vagalume (1982)


venres 02 decembro 2016

Tenrura

Pouco importa que a ave da esperanza
ou a chispa amarela do desexo
crucen por nós como un salouco
par converterse en néboa
ou sombra esvaída na lembranza.
O que de verdade importa,
amada e irrenunciábel compañeira,
é a chama delicada da tenrura
coa que alcendemos o lume
no que queimamos a monótona
tristeza dos días e onde arde,
serea e mansamente, a árbore
fidel e rumorosas da nosa propia vida.

A luz resucitada (1984)


xoves 01 decembro 2016

Roi Xordo

Roi Xordo, capitán, xérmolo e soño
que agromou, fermoso e fraternal,
nesta sombría tribo: labarada
de irrefreábel paixón purificante.
Un lóstrego cegou a creación.
Ardeu a terra.
Ilumináronse
os osos dos noso defuntiños.
Rebentou de novo a Primavera
como nunca os nacidos a lembraran.
Pero logo voltaron os miñatos
sementar a tristura e o non ser.

Oráculos para cavaliños do demo (1986)

mércores 30 novembro 2016

Berra pola luz

Galicia outonal da decadencia,
fogueira de chama amortecida,
estraña lembranza amortecida,
mar ilimitado de paciencia.

Galiza vella, pobre herencia,
patria asoballada e ofendida,
mágoa arrepiante, sometida
a séculos de dor e impotencia.

Chanta, no fondo, boa semente,
impón o dereito de vivir
e ergue a túa voz iradamente.

Olla con firmeza o teu porvir.
¡Berra pola luz e pola xente
e comeza, sen máis, a combatir!

Poemas ao Outono (1977)

martes 29 novembro 2016

O bardo e a aldraxe

Non estou cantando
o pasado do meu pobo,
nin escribindo
unha elexía.
Estoume laiando
con resentimento
e acedume,
con mágoa e odio,
por aquel tempo
no que o mel e o leite
eran ofrendados aos deuses.
Envexo o tempo no que
os poetas aínda
facían profecías
e o pobo sabía manexar
a fouce a bisarma.

Aldraxe contra a xistra (1973)


luns 28 novembro 2016

Asubío

-Si.
-Si,
é un fráxil asubío
de cristal.
Non debes tocarlle,
que se quebra
ou pódese voltar
bágoa sinxela, ou neve;
neve pura, sen ventos
e sen chíos. Deixo só
co seu perfil de estrela clara.
Non lle toques:
pódese voltar eco solitario
e cecais o fas chorar
de señardade.
Anda quedo, non lle fales
que se pode
murchar o seu candor,
quedarse en nada.
Non o deixes voar nin ser
salaio.
Non.
Non: un asubío
non pode ser salaio.

Advento (1954)


domingo 27 novembro 2016

Égloga para que floreza unha mimosa

Agardamos, con impaciencia e tremor,
a túa chegada para embebedarnos
co teu recendo escandaloso
e para encher os nosos ollos
coas túas puras chamas poderosas
que incendian ao mundo de alegría.
Ti desfás as atoutiñantes brétemas
e chamas polo azul, mimosa amiga.

As lúcidas lúas do Outono (1988)